ตั้งแต่เล็กจนโต ตลอดเวลาที่พวกเราอยู่ด้วยกัน  สิ่งที่เรารับรู้เสมอคือ ป๊าเป็นคนไม่ค่อยชอบพูด แต่ป๊าจะสอนโดยการทำให้ดูเป็นตัวอย่าง  แต่คำสอนของป๊าจะคอยสอนให้เรารู้จักอดทน อดกลั้น ประหยัดอดออม และคอยบอกให้เรารักและดูแลซึ่งกันและกันเสมอ  พวกเรารู้ว่า ป๊าภูมิใจในตัวพวกเรามาก  ป๊าดีใจที่สามารถส่งเสริมให้พวกเราได้เรียนสูงๆ  ป๊าจะพูดถึงพวกเราอย่างมีความสุขเวลาบอกใครๆ ว่าพวกเราเรียนจบอะไร  จากที่ไหน พวกเราจะรับรู้ได้เสมอว่า ป๊าจะพูดถึงพวกเราอย่างภูมิใจและไม่เคยทำให้ป๊าผิดหวัง
ถึงตอนนี้ พวกเรียนจบแล้ว และทำงานที่กรุงเทพฯ ไม่ได้อยู่ใกล้ ป่าป๊า ม่าม๊า เหมือนแต่ก่อน  แต่ทุกครั้งที่มีวันหยุด ลูกๆ ทุกคนจะกลับมารวมตัวกันเสมอ ทุกครั้งที่กลับมาบ้านจะเป็นช่วงเวลาที่เราไปเที่ยวด้วยกัน มันคือวามผูกพันที่เพิ่มมากขึ้นและเป็นความทรงจำดีๆ ที่ลูกๆ เก็บไว้ในใจเสมอ
การจากไปของป๊าครั้งนี้  ทำให้เรารู้ว่า เวลาเป็นสิ่งมีค่า เพราะเราไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นและเราไม่สามารถกำหนดอนาคตได้
ช่วงสี่วันที่อยู่โรงพยาบาล เป็นความรู้สึกที่ทรมานมาก โดยเฉพาะ 2 วันสุดท้ายที่ป๊าไม่สามารถพูดอะไรกับพวกเราได้ พวกเราได้แต่เป็นกำลังใจและภาวนาให้ป๊าปลอดภัย  ป๊าก็ได้แต่ยิ้ม เหมือนจะบอกว่าไม่เป็นไร  แต่พวกเรารู้ว่าป๊าต้องอดทนมากขนาดไหน และสุดท้ายร่างกายของป๊าคงทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ตอนนี้สิ่งที่เราทำได้เพื่อให้ป๊าได้รับรู้และมั่นใจคือ  พวกเราขอสัญญากับป๊าว่า  พวกเราจะดูแลคนที่ป๊ารักคือ อาม่าและม่าม๊า และจะดูแลซึ่งกันและกันไม่ทอดทิ้งกัน  และจะทำตัวให้เข้มแข็งสมกับเป็นลูกของป๊า  ขอให้ป๊าอย่าห่วงอีกเลย
สุดท้ายนี้ ขอให้ดวงวิญญาณของป๊าหลับให้สบาย  และขออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัย   และสิ่งศักดิ์สิทธิทั้งหลายในสากลโลก  โปรดช่วยปกป้องคุ้มครองดูแลป๊าให้ปลอดภัยในการเดินทางครั้งยิ่งใหญ่ไปสู่สุขติภพ
พวกเราอยากจะบอกว่า  พวกเรารักป๊า   และป๊าจะอยู่ในดวงใจของเราตลอดไป ด้วยรัก  และ  อาลัยอย่างที่สุด   น้องนา – น้องหน่อย  และ  น้องโหน่ง